slaskie.travel
Tutejszy majątek był własnością państwa pruskiego, zarządzaną przez landratów, czyli starostów powiatowych. Jeden z nich, niejaki Lentz, postawił cegielnię, w której następnie wyrabiano cegłę na budowę pałacu.
Sam budynek jest piętrową budowlą w stylu neogotyckim, posiadającą trójkondygnacyjną wieżę oraz trzy baszty. Dachy, baszty i wieża zwieńczone są dekoracyjnymi blankami. W parku otaczającym pałac znajduje się także murowany czworak z początku XIX w., będący jednokondygnacyjnym budynkiem z użytkowym poddaszem.
Gdy po I wojnie światowej i powstaniach śląskich Wilcza znalazła się na terenie odrodzonej Polski, tutejszy majątek oddano w dzierżawę Józefowi Grzonce, powstańcowi śląskiemu zasłużonemu w walkach na terenie powiatu. W 1926 r. nabył on część majątku. Pozostałą część gruntów rozparcelowano. Józef Grzonka w czasie II wojny zginął na terenie Małopolski.
Po wojnie w pałacu znajdowały się m.in. ośrodek zdrowia i izba porodowa. Kilka lat później mieszkająca tam ciągle Bronisława Grzonkowa, wdowa po bohaterze, została zmuszona do opuszczenia majątku, a jej pracowników usunęła milicja. Zarekwirowany budynek, przekazany Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej „Postęp”, podzielił los wielu innych tego typu obiektów w Polsce. Po roku 1989 rodzinie Grzonków udało się go odzyskać. Pałac oraz mocno zdewastowany przez lata PRL park są ogrodzone i nieudostępnione do zwiedzania.
Przez miejscowość Wilcza przebiegają dwa piesze szlaki turystyczne: żółto znakowany, okrężny wokół Gliwic oraz zielony Szlak Stulecia Turystyki. Z uwagi na kościół św. Mikołaja wieś znajduje się także na Szlaku Architektury Drewnianej.
